Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:

“Tisso imā, bhikkhave, kāmūpapattiyo. Katamā tisso? Paccupaṭṭhitakāmā, nimmānaratino, paranimmitavasavattino—imā kho, bhikkhave, tisso kāmūpapattiyo”ti.

Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati:

“Paccupaṭṭhitakāmā ca, 
ye devā vasavattino; 
Nimmānaratino devā, 
ye caññe kāmabhogino; 
Itthabhāvaññathābhāvaṁ, 
saṁsāraṁ nātivattare. 

Etamādīnavaṁ ñatvā, 
kāmabhogesu paṇḍito; 
Sabbe pariccaje kāme, 
ye dibbā ye ca mānusā. 

Piyarūpasātagadhitaṁ, 
chetvā sotaṁ duraccayaṁ; 
Asesaṁ parinibbanti, 
asesaṁ dukkhamaccaguṁ. 

Ariyaddasā vedaguno, 
sammadaññāya paṇḍitā; 
Jātikkhayamabhiññāya, 
nāgacchanti punabbhavan”ti.

Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.

Chaṭṭhaṁ.