Krótkie urywki

9. Mowa o miłującej dobroci

Oto, co powinno być zrobione przez tego, kto jest wprawny w czynieniu dobra,

i kto osiągnął stan spokoju:

bycie dostępnym, uczciwym, prostolinijnym,

uprzejmym, delikatnym i niezarozumiałym,

łatwym do zadowolenia, skromnym w utrzymaniu,

mającym niewiele obowiązków do spełnienia, oraz oszczędnym,

z uspokojonymi zmysłami, ale przenikliwym,

ani zbyt śmiałym, ani zachłannym.

Niech nie popełnia nawet najdrobniejszych niewłaściwych uczynków,

za które później mędrcy mogliby upominać.

Oby w pomyślności i bezpieczeństwie

wszystkie istoty były szczęśliwe.

Jakiekolwiek żyjące istoty:

poruszające się, nieruchome czy jakiekolwiek inne,

długie i duże,

średnie, małe, subtelne czy odrażające,

widzialne czy niewidzialne,

żyjące daleko i tuż obok,

narodzone czy mające przyjść na świat -

oby wszystkie istoty były szczęśliwe.

Niech jeden drugiego nie wprowadza w błąd,

czy jakkolwiek uważa kogoś za gorszego.

Nawet będąc prowokowanym czy rozgniewanym,

niech się nie sprawia krzywdy innym.

Jak matka własne potomstwo,

chroniąca swym życiem jedyne dziecko,

tak samo wobec wszystkich istot

rozwijaj niezmierzony umysł.

Z miłującą dobrocią dla całego świata

rozwijaj niezmierzony umysł.

Do góry, w dół, w poprzek,

bez przeszkód, nienawiści, czy wrogości.

Czy to stojąc, idąc czy siedząc,

a nawet leżąc, lecz nie śpiąc;

utrzymuj to w pamięci,

to jest nazywane pozostawaniem w najwyższym stanie.

Nie zagłębiając się w poglądy,

a w moralności i wglądzie będąc spełnionym,

gdy żądze zmysłowości wyciszą się,

nie będzie się już nigdy więcej poczętym w łonie.

Mowa o miłującej dobroci

Koniec krótkich urywków.