Zbiór połączonych mów - 12

2. Rozdział o pokarmie

Mowa do Kaccānagotty

Niedaleko miasta Sāvatthi.

W tym czasie Czcigodny Kaccānagotta, przybył do Błogosławionego. Przybliżywszy się do Błogosławionego, złożył z wielkim szacunkiem ukłon, a następnie usiadł z boku. Siedząc obok, Czcigodny Kaccānagotta rzekł do Błogosławionego:

„Mówi się, Bhante, »Właściwy Pogląd, Właściwy Pogląd«.

Bhante, w jakiej mierze istnieje Właściwy Pogląd?”.

„W głównej mierze, Kaccāno, świat polega na dualizmie istnienia i nieistnienia.

Gdy postrzega się, Kaccāno, z właściwą mądrością, zgodnie z rzeczywistością powstawanie świata, nieistnienie tegoż świata nie będzie możliwe.

Gdy postrzega się, Kaccāno, z właściwą mądrością, zgodnie z rzeczywistością zanikanie świata, istnienie tegoż świata nie będzie możliwe.

W głównej mierze, Kaccāno, świat spętany jest przez przywiązania, lgnięcia i skłonności.

Ale jeśli - gdy chodzi o te przywiązania, lgnięcia, fiksacje intencji, ukryte tendencje do skłonności - nie przywiązuje się, nie lgnie się i nie fiksuje się na »moje ‘ja’«,

nie ma w kimś takim niepewności, ani wątpliwości: »to, co powstaje to tylko powstająca krzywda, to, co ustaje to tylko ustająca krzywda«, taka wiedza nie jest uzależniona od kogokolwiek innego.

W takiej mierze, Kaccāno, istnieje Właściwy Pogląd.

»Wszystko istnieje«, Kaccāno, to jest jedna skrajność.

»Wszystko nie istnieje«, to jest druga skrajność.

To, Kaccāno, unikając obu tych skrajności, Tathāgata naucza Dhammy przez to, co pośrodku:

Zależne od niewiedzy – wytworzenie,

zależna od wytworzenia – świadomość, (…).

W ten sposób powstają wszystkie te pokłady cierpienia.

Wraz z całkowitym wyczerpaniem i ustaniem niewiedzy, wytworzenie ustaje,

z ustaniem wytworzenia, świadomość ustaje, (…).

W ten sposób ustają wszystkie te pokłady cierpienia.

Piąta.