මා විසින් මෙසේ අසන ලදී. එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවනලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසනසේක.

එකල්හි පාපී මාරයා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් තැනෙකද එතැනට පැමිණියේය. පැමිණ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයෙහි මේ ගාථාව කීය.

’’දරුවන් ඇති තැනැත්තේ දරුවන් කරණකොට සතුටුවේ. එසෙයින්ම ගවයින් ඇති තැනැත්තේ ගවයින් කරණකොට සතුටුවේ. උපධිහු ( පස්කම් ගුණයෝ ) වනාහි සත්‍වයන්ට සතුටට කරුණුයහ. යමෙක් උපධි ( පස්කම් ගුණයන් ) නැතියේනම්, හේ සතුටක් නොම ලබයි.’’

( එවිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළසේක: ) ’’දරුවන් ඇත්තේ දරුවන් කරණකොට ශෝකකෙරේ. එසේම ගවයින් ඇත්තේද ගවයින් කරණකොට ශෝකකෙරේ. උපධීහු ( කාමවස්තූහු ) වනාහි සත්‍වයන්හට ශෝකයට කරුණුයහ. යමෙක් උපධි ( පස්කම් ) නැතියේනම් ඔහු ශෝක නොකෙරේ

ඉක්බිති පාපී මාරයා ’භාග්‍යවත්හු මා දැනගත්හ, සුගතයෝ මා දැනගත්හ’ යි සිතා එහිම අතුරුදන්විය.