“Tot Hem die vrij is van verlangen;
Die de wortel ziet”,
Zei de eerbiedwaardige Punnaka,
“Ben ik gekomen om een andere vraag te stellen:
Waarom brengen de zieners en de mensen;
De edelen en de brahmanen, hier, in deze wereld,
Overvloedig offers aan de goden ?
Ik vraag u, Bhagavat, zeg het me.”

“Al deze zieners en mensen”,
Zei de Bhagavat tot Punnaka,
Edelen en brahmanen, hier in deze wereld,
Die overvloedig offers brengen aan de goden,
Doen dit omdat ze smachten
Naar werelds bestaan, Punnaka.
Omwille van hun aftakeling brengen zij offers.”

“Wie van al deze zieners en mensen”,
zei Punnaka,
“Edelen en brahmanen, hier in de wereld,
Die overvloedig offers brengen aan de goden,
Oh, Bhagavat,
Die onvermoeibaar dit pad van offeren volgen,
Zijn voorbij geboorte en aftakeling gegaan, Heer ?
Ik vraag U, Bhagavat,
Zeg het me alstublieft.”

“Zij hunkeren; zij loven; zij verlangen; zij offeren”,
Zei de Bhagavat tot Punnaka.
“Zij hunkeren naar zintuiglijk genot,
Omwille van het 'hebben' ervan.
Houden zij zich bezig met offeren,
Opgewonden door hun passie voor bestaan.
Ik zeg:
Zij zijn nooit voorbij ouderdom en dood gegaan.”

“Wanneer diegenen die zich bezig houden met offeren, niet voorbij geboorte en ouderdom gegaan zijn”,
Zei Punnaka,
“Wie is dan wél
—in de wereld van goden en mensen—
Voorbij geboorte en ouderdom gegaan, Heer ?
Ik vraag het U, Bhagavat, zeg het me alstublieft.”

“Hij die het onderscheid heeft begrepen
Tussen ver en nabij in de wereld”,
Zei de Bhagavat tot Punnaka,
“Wie nergens in de wereld tot onrust komt,
Wie vredig is; niet verbolgen; door niets verontrust.
Wie naar niets verlangt,
Hij is voorbij geboorte en ouderdom gegaan !”
Einde van de Vragen van Punnaka