“රහත් භික්ෂුවක්හට පඤ්චකාම ගුණික රාගයයි කියනලද කාමච්ඡන්දයද, නවවිධ ආඝාත වස්තූන් මුල්කොට උපදනා ක්‍රොධයයි කියනලද ව්‍යාපාදයද චිත්ත-කාය දෙදෙනාගේ ලොඩගතියවූ ථිනමිද්ධයද, චිත්තයාගේ නොසන්සුන් ස්වභාවූ උද්ධච්චයද, බුද්ධාදී වස්තුවිෂයෙහි සැකකිරීම ලක්ෂණකොට ඇති විචිකිච්ඡාවද, නිරවශෙෂ වශයෙන්ම නැත්තේය.”

ආයුෂ්මත් සුයාම තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.