Aldus heb ik gehoord.

Eens verbleef de Bhagavat in Uruvela, nabij de rivier de Neranjara onder de Banyan—de boom van de Geitenhoeders. Hij was pas tot volkomen Ontwaken gekomen. De Bhagavat zat daar gedurende zeven opeenvolgende dagen, met de benen gekruist in meditatiehouding en hij ervaarde er het geluk van zijn Zelfrealisatie. Aan het einde van de zevende dag, rees de Bhagavat op uit zijn diepe meditatie.

Toen naderde een hautaine brahmaan de Bhagavat. Naderbij gekomen, werden de beleefdheidsbegroetingen uitgewisseld en de brahmaan ging terzijde staan. Daar sprak die brahmaan tot de Bhagavat:

“Zeg eens Gotama, waardoor is men een brahmaan, en wat zijn de dingen die iemand tot een brahmaan maken?”

Toen de Bhagavat de betekenis hiervan in zichzelf realiseerde welde—bij die gelegenheid—volgende emotionele en geïnspireerde uitspraak spontaan in hem op:

“Een brahmaan is iemand die alle slechte dingen
Heeft afgeworpen;
Hij is bescheiden, vrij van onzuiverheden;
Hij beheerst zichzelf,
Ingebed in wijsheid leidt hij het heilige leven.
Met recht spreekt hij het woord 'Brahma' uit.
Hij ervaart nergens agitatie in de wereld!”