Aldus heb ik gehoord.

Eens verbleef de Bhagavat in Savatthi in het Jetavana klooster, gelegen in het park van Anathapindika.

In die tijd kwam een zekere lekenvolgeling uit Icchanangala in Savatthi aan voor een of andere zakelijke kwestie. Eenmaal hij zich van deze taak gekweten had, begaf hij zich naar de plaats waar de Bhagavat zich bevond. Daar aangekomen, begroette hij Hem respectvol en zette zich respectvol terzijde.

Toen hij daar neergezeten was, richtte de Bhagavat zich tot hem met volgende woorden:

“Eindelijk, volgeling, ben je erin geslaagd om naar hier te komen!”

De upasaka antwoordde:

“Reeds geruime tijd, Heer, had ik me voorgenomen om me naar hier te begeven, maar mijn drukke zakelijke bezigheden beletten het me. Dat is de reden waarom ik in de onmogelijkheid was om naar hier te komen en de Bhagavat te begroeten.”

Toen de Bhagavat de betekenis hiervan in zichzelf realiseerde welde—bij die gelegenheid—volgende emotionele en geïnspireerde uitspraak spontaan in hem op:

“Geluk bestaat erin niets te bezitten,
Voor wie inzicht verworven heeft en de Dhamma in zich gerealiseerd.
Zie hoe een mens met bezit geteisterd wordt—
Want een mens is sterk aan andere mensen gebonden!”