Aldus heb ik gehoord.

Eens verbleef de Bhagavat in Savatthi in het Jetavana klooster, gelegen in het park van Anathapindika.

In die tijd was het kindje—het enige zoontje—van een zekere lekenvolgeling gestorven.

Toen ging een groep van lekenvolgelingen met natte kleren en natte haren in het midden van de dag naar de Bhagavat toe. Eenmaal bij hem aangekomen, groetten zij hem respectvol en zetten zich terzijde.

Toen zij gezeten waren, sprak de Bhagavat hen als volgt toe:

“Waarom, Lekenvolgelingen, zijn jullie, zo vroeg in de morgen, naar hier gekomen met natte kleren en natte haren?”

Eén van de lekenvolgelingen nam het woord en zei het volgende tot de Bhagavat:

“Heer, mijn enig en dierbaar zoontje is gestorven. Daarom zijn wij zo vroeg in de morgen met natte kleren en natte haren naar hier gekomen.”

Toen de Bhagavat de betekenis hiervan in zichzelf realiseerde welde—bij die gelegenheid—volgende emotionele en geïnspireerde uitspraak spontaan in hem op:

“Begerig naar de vreugde en verrukking
Van vormelijke schoonheid
Zijn zowel goden als mensen.
Door hun gehuil wanneer hun geliefden sterven
Vallen ze ten prooi aan de koning van de Dood.
Maar diegenen die dag en nacht alert blijven
En alles loslaten wat beminnelijk lijkt
Aan vormelijke schoonheid,
Graven daadwerkelijk de wortel van het lijden op—
Het is moeilijk om de valstrik te ontwijken
Die naar de Dood leidt.”