Aldus heb ik gehoord.

Eens verbleef de Bhagavat in Savatthi in het Jetavana klooster, gelegen in het park van Anathapindika.

In die tijd zat een zekere monnik, niet ver van de Bhagavat met gekruiste benen en rechte rug. Zonder dat hij ook maar enige emotie vertoonde, verbeet de monnik pijnlijke, penetrerende, stekende gewaarwordingen—het resultaat van vroegere daden. De monnik verdroeg zijn pijn als een getuige, aandachtig en volbewust, volkomen onaangedaan.

De Bhagavat zag deze monnik zitten, niet ver van hem, met gekruiste benen en rechte rug. Zonder dat hij ook maar enige emotie vertoonde, verbeet hij pijnlijke, penetrerende, stekende gewaarwordingen—het resultaat van vroegere daden. Hij verdroeg zijn pijn als een getuige, aandachtig en volbewust, volkomen onaangedaan.”

Toen de Bhagavat de betekenis hiervan in zichzelf realiseerde welde—bij die gelegenheid—volgende emotionele en geïnspireerde uitspraak spontaan in hem op:

“De monnik die al zijn kamma opgeeft,
Die het stof van zijn vroegere daden afschudt,
Die standvastig is en niets het zijne noemt,
Voelt geen behoefte om met anderen te jeremiëren!”