Aldus heb ik gehoord.

Eens verbleef de Bhagavat in Savatthi in het Jetavana klooster, gelegen in het park van Anathapindika.

In die tijd zat de Eerwaarde Sariputta in de buurt van de Bhagavat, met gekruiste benen en rechte rug. De Eerwaarde Sariputta was tevreden met weinig; hij was altijd opgewekt; hij vond het geluk in afzondering; hij meed het gezelschap van anderen, hij streefde met onverdroten en gretige inspanning en was toegewijd aan verheven gedachten.

De Bhagavat aanschouwde de Eerwaarde Sariputta die in zijn buurt zat met gekruiste benen en rechte rug; die tevreden was met weinig; die altijd opgewekt was; die het geluk vond in afzondering; die het gezelschap van anderen meed; streefde met onverdroten en gretige inspanning en toegewijd was aan verheven gedachten.”

Toen de Bhagavat de betekenis hiervan in zichzelf realiseerde welde—bij die gelegenheid—volgende emotionele en geïnspireerde uitspraak spontaan in hem op:

“Voor de Muni die zich ijverig toewijdt
Aan verheven gedachten,
Die vredig is en aandachtig!—
Zulke man laat geen leed ontstaan.”