Aldus heb ik gehoord.

Eens verbleef de Bhagavat in Rajagaha, in het Bamboebos (Veluvana) bij de Eekhoorn Voederplaats (Kalandakanivapa).

Op dat moment waren er in Rajagaha twee mannen die hun hart verloren hadden aan één of andere courtisane en diep verliefd op haar waren. Beide heren ruzieden, argumenteerden, redetwistten en vielen elkaar aan met troffels, met aardkluiten, met stokken en zwaarden. Ze leken bereid om de dood te omarmen respectievelijk om elkaar de doodsteek toe te brengen.

Toen omgorden een aantal bhikkhus zich ’s ochtends met hun gewaad voor hun pindapata in Savatthi. Ze namen hun bedelnap en monnikspij en gingen de stad binnen. Wanneer de bedeltocht beëindigd was en nadat ze hun maaltijd genomen hadden gingen ze naar de plaats waar de Bhagavat zich bevond. Daar aangekomen begroetten ze de Bhagavat respectvol en gingen terzijde zitten. Eenmaal gezeten zegden zij het volgende:

“Op dit moment zijn er in Rajagaha twee mannen die hun hart verloren hebben aan een of andere courtisane en diep verliefd op haar zijn. Beide heren ruziën, argumenteren, redetwisten en vallen elkaar aan met troffels, met aardkluiten, met stokken en zwaarden. Ze lijken bereid om de dood te omarmen, respectievelijk om elkaar de doodsteek toe te brengen.”

Toen de Bhagavat de betekenis hiervan in zichzelf realiseerde welde—bij die gelegenheid—volgende emotionele en geïnspireerde uitspraak spontaan in hem op:

“Wat veroverd is of wat veroverd kan worden aan zintuiglijk genot
Is verstopt onder een laag stof
Voor een zwak persoon die een valse profeet volgt.
Er zijn twee uitersten:
Het ene uiterste is:
Iemand voor wie het cultiveren van precepten
En beoefening evenals het volgen van het heilige leven
De essentie uitmaakt.
Het andere uiterste is:
Iemand die geen graten ziet
In het najagen van zintuiglijk genot.
Beide uitersten laten de begraafplaatsen uitdijen
En begraafplaatsen doen foutieve opinies aanzwellen.
Wie dit beide uitersten niet begrijpt hecht zich
óf vast aan zintuigijk genot,
óf schiet het doel voorbij door strenge ascese.

Maar zij die dit begrijpen
d.i. het begrip van de ellende die beide uitersten met zich brengen
En daardoor geen van beide uitersten aanhangen
En er ook niet naar verlangen—
Voor hen valt er geen werveling
Door de cyclus van ontstaan en vergaan meer te beschrijven!”