මා විසින් මෙසේ අසනලදී. එක්කලෙක එක්තරා භික්‍ෂුවක් කොසොල්දනව්වෙහි එක්තරා වනලැහැබෙක වෙසෙයි.

ඒ භික්‍ෂුව වනාහි පෙර ඉතා බොහෝ වේලා ( ධර්‍මය ) සජඣායනා කිරීමෙහි යෙදී වාසය කෙළේය. නමුත් හෙතෙම පසු කලෙක උත්සාහය අඩු වූයේ නිශ්ශබ්ද වූයේ ඵලසමවත් සුවයෙන් කල් යවයි.

ඉක්බිති ඒ වනලැහැබෙහි අරක්ගත් දේවතාවා ඒ භික්‍ෂුවගෙන් ධර්‍මයක් නොඅසන්නේ ඒ භික්‍ෂුව යම් තැනකද එතැනට පැමිණියේය.

පැමිණ ඒ භික්‍ෂුවට ගාථායෙන් මෙසේ කීය:

’’මහණ, නුඹ භික්‍ෂූන් සමග වෙසෙමින් කවර හෙයෙකින් ධර්‍මපදයන් සජඣායනා නොකරන්නෙහිද? ධර්‍මය අසා ප්‍රසාදය ලබයි. මේ ආත්මභාවයෙහිම ප්‍රශංසාවද ලබයි.’’

( භික්‍ෂුව මෙසේ කීවේය. ) ’’යම්තාක් ආර්‍ය්‍ය මාර්‍ගයෙන් ( නිවන් අවබෝධයට ) නොපැමිණියෙමුද (ඒ තාක් ) පෙර ධර්‍මපදයන්හි ආශාව මා තුළ වූයේය. යම් හේතුවකින් ( දැන් ) ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගයෙන් යුක්ත යෙම්ද, (එහෙයින් ධර්‍මය සජඣායනා නොකරම්හ,) ඇසින් දුටු රූපයක් හෝ කණින් ඇසූ ශබ්දයක් හෝ කයින් ස්පර්‍ශකළ ස්පර්‍ශයක් හෝ වේද, ( ඒ සියල්ලම අනිත්‍යාදී වශයෙන් ) දැන බැහැරලීම ආර්‍ය්‍යයෝ කියත්.’’